_____

Je was nog niet wakker
toen ik de nieuwe dag leerde
kennen. Hem van alle
kanten bewonderde
en probeerde binnen te
leiden (hij mij buiten).

Hij was adembenemend
schoner dan een bloeiende 
vlasakker
en ik dacht:
Dit is het mooiste
dat ik ooit heb gezien.

Tot ik me omdraaide
en jou zag staan.
Omcirkeld door stralende
kinderen.

_____

Lente.

De herder
trekt er weer
op uit.

Elk jaar
met meer
schapen

en met
minder
weide

de wijde
wereld 
in.

_____

Je kan plots
stoppen met
gokken.
(Of toch bijna.)

Je kan plots
stoppen met
snoepen.
(Of toch bijna.)

Je kan plots
stoppen met
drinken.
(Of toch bijna.)

Maar kan je plots
ook stoppen met
liefhebben?
(Of toch bijna.)

Ik denk het niet.
En jou zeker niet.
(Heel zeker niet!)

_____

Het kind op de fiets.
De paardenbloem in het gras.
Beide bollen uit.

_____

Net als
leerkrachten
zijn ook vogels
vindingrijk.

Elk voorjaar
opnieuw
maken ze
met wat rest
van het najaar
een nieuw
nest.

_____

O, ik ben terug!
zegt de genezen man luid.
Ik heb je gemist.

_____

Om de slapende
computers te horen.
Om de vers gemaakte
tomatentaarten te ruiken.
Om de toeterende
bussen toe te wuiven.
Om de knappe 
collega's te begluren.
Om de grazende
konijnen te ontwijken.
Om de beplakte
ruiten te wassen.
Om de verarmde
situaties te omarmen.
Om de slappe
benen te verstevigen.
Om de gekopieerde
werkbladen na te kijken.
Om de uitgemaakte
zaken te begrijpen.
Om de bloeiende
bloesems te bewonderen.
Om de krappe
plaatsen in te vullen.
Om de verliefde 
koppels te betrappen.
Om de bewaakte
speelplaatsen te vinden.
Om de slepende
ziektes te genezen.
Om de rappe 
tongen te snappen.
Om de geurende
toiletten te overleven.

En zelfs om tussen
de zeer geliefde
leerlingen gezien te worden
moet je op school
zo nu en dan
op de toppen
van je tenen lopen.

_____

Wat heeft hij nu weer uitgehaald?

Water met een speciaal
smaakje. Bessen en kiwi's.
Salamischijfjes zonder look.
Muizenstrontjes. Melk. Yoghurt.
Zout en eieren en tomaten.
Chocopasta (twee kleuren).
Zelfgemaakte jenevergelei.
Smurfenbrood en lepelrietjes.
Cornflakes (vier soorten).
Smeerkaas. Koffie en koeken.
En ook nog vloeibare honing
van een schoolmeester-imker
(of is het imker-schoolmeester?).

Hé, wat heeft hij nu weer uitgehaald?

Maar niemand die er iets over zegt.
Integendeel, ook deze ochtend
weer noemen ze hem de perfectste
papa van de hele wereld.

_____

De houten tekendoos
negenentwintig jaar oud
staat zo goed als onaangeroerd
in de hobbykast.

Vroeger wou ik schilder
worden (in de voormiddag)
en professionele chiroleider
(in de namiddag).

Nu, zoveel jaren later 
ben ik geen van beiden
enkel maar een man
- ik heb dus nog tijd -

die dagelijks excuses verzint
en IK BEN VUIL! schrijft
in het stof op een tekendoos.

_____

Ik kijk naar
een zaadje
en weet:
dat ben ik
niet meer
maar ook
niet minder.

_____

Met hun binnenkant
naar buiten vallen
de slappe blaadjes

van een grote tulp
over mijn hand.
Mijn hand draagt nu

een tulpband.

_____

Ik wou dat
ik een plas was.
Of nee.
Ik wou dat
ik een meer was.
Of nee.
Ik wou dat
ik de zee was
dan had
het meisje
van de stad
iets met mij
en niet met
die jongen
uit de andere
klas.

_____

Luister eens naar mij.
zei een vader tegen zijn zoon.
Luister eens naar mij.
zei een juffrouw tegen haar leerling.
Luister eens naar mij.
zei een directeur tegen zijn collega.
Luister eens naar mij.
zeg ik tegen jou.
Ja, luister eens naar mij!

Duik niet weg voor de persoon
die gisteren jouw hart heeft gekraakt
maar surf op de golven van hij (of zij)
die jou vandaag zo blij maakt.

Zo ontzettend blij.

_____

Lente, een koppel
kieviten gaat wild tekeer.
De boer ploegt zijn land.

_____

De nacht nadert.

Ik sta nog steeds
op het terras
en zwaai vandaag
voor de laatste keer
naar de hemel.

Waarom zwaai jij
al de ganse dag
naar de hemel? 
vraagt ze.

In de hoop dat er
vanuit de hemel
ook eens iemand 
naar mij zwaait. zeg ik.

_____

Ik verkies
wegomlegging
boven
wegomleiding.

Wegomlegging
met de klemtoon
op legging.
Jouw legging.

Die me steevast
en fluisterend 
leidt naar de plek
waar ik graag uitkom.

(En inkom.)

_____

Mensen maken putten
en mensen vullen putten.
Sommigen met aarde.
Anderen met water.

En nog anderen vullen
putten het liefst met liefde.
Zo zien zij iemand 
na lange tijd terug.

Eindelijk terug.

_____

Bij zonsopgang 
zijn er wereldwijd
meer bossen
dan tijdens 
de rest van de dag.

Weet je waarom?

Omdat iedere boom
zich in die korte tijd 
lekker lang
(en in alle richtingen)
uitstrekt.

_____

Dagelijks maak ik
een wandeling in de tuin.
Even eruit zijn.

_____

Voor mij geen macht.
En ook geen chowchow.
Veel liever wil ik pracht.

Pracht als in:
De pracht van een vrouw
in een mannenwereld.

_____

De verjaardagsballonnen
aan de voordeur zijn
hun glans kwijt.

In korte tijd verschrompeld.
Zoals dat gaat met ballonnen
en eenzame mensen.

_____

Als ik jou was

dan gebruikte ik

meer mijn stem.

Véél meer.

Ik zou klappen

als een ekster.

Zangeres worden

en optreden.

Ik zou opstaan

en heel hard roepen:

Nu moet je eens goed

naar mij luisteren!

Maar misschien moet ik 
bij mezelf beginnen

en mijn eigen stem

een keer laten horen.

_____

Soms
heeft mijn hoofd
last van overgewicht
(dat merk je 
aan mijn gezicht) 
en dan gaat het 
hangen.

Gedurende
enkele uren.
Of dagen.
Soms zelfs jaren.

Jaren?

Ja, zo lang
kan even
ongelukkig zijn
aanvoelen.

_____

Ik trek je.
Ik duw je.
Ik sla je.
Ik schop je.
Ik bijt je.
Ik kus je.

Maar dan
alles gespeeld.

Behalve
dat kusje.

_____

Tijdens het bouwen
en verbouwen is er veel 
stof tot nadenken.

_____

Ik breng mijn nachten door in musea
op zoek naar oude en nieuwe kunst.

En elke nacht weer kom ik tenslotte
terecht bij dat ene kleine gebouw

in die ene kleine kamer met dat ene
grote bed waarop jij open en bloot ligt:

Het ronkstuk van de tentoonstelling.

_____

Op wat mag ik hopen?

Dat het mooi weer wordt
en de kippen eieren leggen.
Dat jij nog past in jouw short
en ik bij mijn oude maten.
Of dat wij gaan spreken.

Mag ik daarop hopen?
Dat wij iets zullen zeggen.
Die doodse stilte doorbreken
en weer praten. 
Eindelijk weer praten met elkaar.

Het is te hopen ...

_____

Een vrouw langs de kant

van de weg stelt zich aan.
Ik probeer haar fijn af te stellen
(daar het een schoon stuk is
volgens de man met de krant).
Zoek het juiste knopje
maar slaag niet in mijn opzet.
Integendeel, ze gaat steeds

luider. En harder. Roepen
wordt schreeuwen. Schreeuwen

alsof haar leven ervan afhangt.

Wellicht het verkeerde knopje.

denk ik. Zoals zo vaak
met mijn onhandigheid

in de omgang met schoonheid.

_____

Een kasseistrook houdt

ze heel netjes uit elkaar.

De vips en de rest.

_____

Misschien is dit wel
het moment
en de plaats
om de kinderen
te vertellen dat we
uit elkaar gaan. zei je.
Goed idee. zei ik.
Ik zeg het.
Jij neemt ze mee.
O, wat ben jij toch lief. zei je.
En doe het kalmpjes aan.
De langste afstand loopt
langs steile wanden.
Ik ben altijd voorzichtig. zei ik.
Kom - kusjekusje - hier, schat.
We zien elkaar snel terug
aan de aankomst.

_____


Zonder het te beseffen

behoort dansen tot onze

dagelijkse bezigheden.

Van ’s morgens vroeg

tot ’s avonds laat: walsen

ballroom en twisten.

Of is het veeleer

een beetje huppelen?

Door elkaar bewegen?

Draaien in huis.

Draaien op het werk.

Draaien op straat

en in de winkel.

Draaien op het ritme

van zalfjes

en pilletjes

om maar niet te vallen.

(stiekem af te vallen).

Dag in dag uit draaien wij

aan een duizelingwekkend

tempo rond onze eigen as

- terwijl we nog niet eens

dood zijn, zo zot worden wij

van al dat draaien -.

Zeg, hoeveel pasjes

heb jij vandaag al gedanst?

Hoeveel rondjes gedraaid?